Tagarchief: Zingen

Van Roosbeef naar Robeson

Wat een lekker rommelige foto maakte Dennis Duijnhouwer van zangeres Roos Rebergen. Ze zit in een wat ongemakkelijke pose op een vale houten vloer, gehuld in een maillot en een gebreide jurk, tegen een kast met platen, een platenspeler, apparatuur en een amorfe bundel gele en zwarte snoeren.

Roos Rebergen door Dennis Duinhouwer VK 16-02-2015

Roos Rebergen door Dennis Duinhouwer VK 16-02-2015

Boven haar hoofd vraagt een bijzonder plaatje de aandacht van de kijker. Het is een singlehoes met daarin waarschijnlijk het plaatje waarop ‘der grosse Negersänger’ Paul Robeson is te horen. Het plaatje is gekanteld zodat je je hoofd of je scherm moet draaien om te lezen wat er staat. Het platenrekje, een vintage exemplaar dat in de jaren zestig in bijna alle interieurs te vinden was en bij Roos (en bij mij) nog in gebruik is, hangt met de voorste pootjes lekker lui over de rand van het meubel.

Ep'tje uit 1966 met 'Der grosse Negersänger' Paul Robeson.

Ep’tje uit 1966 met ‘Der grosse Negersänger’ Paul Robeson.

‘Der grosse Negersänger’ – tja, dat kon je in 1966 gewoon nog op een hoesje laten drukken. Ik vond het plaatje op ebay en het is een ep’tje met ‘Ol’ man river’, ‘Solitude’, ‘St. Louis Blues’ en ‘Mood Indigo’. Grappig dat een zangeres als Roos met een vrij ingetogen en jong geluid deze grote bas vlak naast haar platenspeler heeft staan. Op melodig.com vind je een prachtige zwartwitfilm die de lijdende katoenbalensjouwende zwarte man laat zien, en Paul Robeson (1898-1976) bezingt met een geweldig mannenkoor hun lot. Ach, wat heeft die man een heerlijk gemakkelijk en diep geluid met dat snelle vibrato. Kom daar nog maar eens om. Van Roosbeef naar Robeson; mooi bruggetje.

http://www.melodig.com/release/15282174/

Volkskrant, 16 februari 2015. Foto Dennis Duijnhouwer

E 40151 Electrola 7 EGW 8466

 

Brittcyclopedie 7 – Adele, zingen zonder airbag

Zingen alsof je met 180 over de snelweg raast, gordel niet om, airbag uitgeschakeld, en passant een Tweet postend, een sigaret rokend en je lippen stiftend. Zingen alsof je leven ervan af hangt, alles gevend wat je hebt, naakt, dramatisch en hartverscheurend.

Zo zong Adele voordat stemproblemen haar het zingen onmogelijk maakten. Vol in het borstregister, hard, authentiek, een beetje rauw. Volkomen echt en zo overtuigend dat ze op 11 maart 2010 in de Top 40 op nummer 1 en 2 stond met Rolling In The Deep en Set Fire To The Rain. In mei zat ze vrolijk kwekkend in Graham Norton’s talkshow waar ze live een bloedstollende versie van Set Fire To The Rain zong. In het interview vertelde ze dat ze op toernee last van haar stem had. Ze verweet het de Franse technici, maar ze wist wel beter. Later dat jaar moest ze stoppen wegens ‘vocal cord haemorrhage’ (BBC), bloedingen in (of op) de stembanden. Op de Grammy-uitreiking van februari dit jaar was ze weer te horen. Ze zong voorzichtiger, de kin iets lager, minder rauw, zachter.

Ze moet wel, anders blijft er niets over van haar stembanden. Adele is niet de enige popzanger(es) die het risico niet schuwt en vol en plat op de borststem zingt. Trijntje Oosterhuis, Amy Whinehouse.  De dames maken van tijd tot tijd een sprongetje naar het kopregister dat heel gedurfd klinkt maar voor een koorzangeres heel normaal is. Het is allemaal een kwestie van techniek, of het gebrek eraan. Te veel spanning op de stembanden, de kin te hoog, geen resonans. Het levert een eigen geluid op waar je in een koor niet mee uit de voeten kunt maar in de popmuziek wel. Als Adele les neemt en de registers soepel in elkaar laat overgaan, is dat dramatische effect weg, die typische Adelesound. Bij Trijntje hoor je het ook heel goed en Amy Whinehouse… haar stem zit (zat, moet ik helaas zeggen) iets losser in het borstregister. Heel ontroerend is haar uitstapje naar haar topregister in het nummer Will You Still Love Me Tomorrow [op 2:29/2:30 gebeurt het!] van haar laatste plaat Lioness: Hidden Treasures.  Groots en meeslepend zingen, je moet er wat voor over hebben.

www.zingmagazine.nl

Column in ‘Zing’ april 2012

The King’s Singers / Brittcyclopedie1

De zes zangers

De zes King's Singers anno 2009

Sinds 1968 onbetwist ‘the world’s leading acappella group’. Zes mannelijke zangers – twee counter-tenors, een tenor, twee baritons en een bas – voeren een mix uit van klassieke werken, volksmelodieën en popsongs. Hun handelsmerk is een unieke ensembleklank; warm en helder, in combinatie met een perfecte timing en… humor. Wat wil je anders met zes slimme Britten bij elkaar. Tijdens een concert in het Amsterdamse Concertgebouw in 1991, waar een deel van het publiek naast het orgel boven het podium zit, en dus de optredende artiesten van achter ziet en hoort, zei een van de zangers ‘it is often stated that the King’s Singers sound much better from behind’. Waarop de zes zich omdraaiden en een paar nummers uitvoerden met de rug naar de zaal.

De bezetting anno 2009 is

David Hurley en Robin Tyson, counter-tenor

Paul Phoenix, tenor

Philip Lawson, baritone

Christopher Gabbitas, baritone

Stephen Connolly, bas

Componisten zoals Luciano Berio, Gyorgy Ligeti, John MacCabe, Michael Nyman en Krysztof Penderecki  schreven werken voor de King’s Singers. Bijna alle bestaande werken die het ensemble uitvoert, zijn bewerkingen en arrangementen. Dat moet ook wel, want bijvoorbeeld Engelse madrigalen zijn geschreven voor een gemengd ensemble: vrouwen- en mannenstemmen. Zes mannenstemmen, waarvan twee counters, mannelijke alten, bieden veel extra mogelijkheden. Er zijn meer stemmen dan in de standaard vier- of vijfstemmige stukken, en ze liggen dichter bij elkaar. Als ze dan ook nog, zoals bij de King’s Singers, qua klankkleur elkaar perfect aanvullen, is het resultaat verbluffend.

Als het gaat om klassieke werken, zijn er diverse acappella ensembles die een geduchte concurrent vormen. Maar het is juist de ‘blend’ van klassieke muziek, volksmuziek, popnummers, klasse en humor die de King’s Singers zo bijzonder maakt. Hun versies van Beatlenummers zijn legendarisch.  Acappella uitgevoerd en in samenwerking met het Cincinnati Pops Orchestra. En wanneer je deze mannen en hun arrangeurs aan het werk zet, wordt zelfs Ding-a-dong, het nummer waarmee de Nederlandse band Teach-in het Eurovisiesongfestival 1975 won, een belevenis.

Het ensemble geeft ruim honderd concerten per jaar plus diverse workshops.

http://kingssingers.com

http://www.youtube.com/watch?v=JXhAz0DOpMU