Archief

Archive for the ‘kunst’ Category

Prachtig portret van sportkoning Willem-Alexander

Stef Verbraeken liet zich inspireren door het statieportret dat Nicolaas Pieneman in 1851 schilderde van Willem III. Aan deze creatie voegde Verbraeken de Eikenhorst in Wassenaar toe en een toepasselijk schaatstafereel. Sporticonen sieren het zwerk achter de vorst . Sportkoning Alex door Pieneman Verbraeken

 

 

Categorieën:kunst, Uncategorized Tags:

Brittcyclopedie 7 – Adele, zingen zonder airbag

Zingen alsof je met 180 over de snelweg raast, gordel niet om, airbag uitgeschakeld, en passant een Tweet postend, een sigaret rokend en je lippen stiftend. Zingen alsof je leven ervan af hangt, alles gevend wat je hebt, naakt, dramatisch en hartverscheurend.

Zo zong Adele voordat stemproblemen haar het zingen onmogelijk maakten. Vol in het borstregister, hard, authentiek, een beetje rauw. Volkomen echt en zo overtuigend dat ze op 11 maart 2010 in de Top 40 op nummer 1 en 2 stond met Rolling In The Deep en Set Fire To The Rain. In mei zat ze vrolijk kwekkend in Graham Norton’s talkshow waar ze live een bloedstollende versie van Set Fire To The Rain zong. In het interview vertelde ze dat ze op toernee last van haar stem had. Ze verweet het de Franse technici, maar ze wist wel beter. Later dat jaar moest ze stoppen wegens ‘vocal cord haemorrhage’ (BBC), bloedingen in (of op) de stembanden. Op de Grammy-uitreiking van februari dit jaar was ze weer te horen. Ze zong voorzichtiger, de kin iets lager, minder rauw, zachter.

Ze moet wel, anders blijft er niets over van haar stembanden. Adele is niet de enige popzanger(es) die het risico niet schuwt en vol en plat op de borststem zingt. Trijntje Oosterhuis, Amy Whinehouse.  De dames maken van tijd tot tijd een sprongetje naar het kopregister dat heel gedurfd klinkt maar voor een koorzangeres heel normaal is. Het is allemaal een kwestie van techniek, of het gebrek eraan. Te veel spanning op de stembanden, de kin te hoog, geen resonans. Het levert een eigen geluid op waar je in een koor niet mee uit de voeten kunt maar in de popmuziek wel. Als Adele les neemt en de registers soepel in elkaar laat overgaan, is dat dramatische effect weg, die typische Adelesound. Bij Trijntje hoor je het ook heel goed en Amy Whinehouse… haar stem zit (zat, moet ik helaas zeggen) iets losser in het borstregister. Heel ontroerend is haar uitstapje naar haar topregister in het nummer Will You Still Love Me Tomorrow [op 2:29/2:30 gebeurt het!] van haar laatste plaat Lioness: Hidden Treasures.  Groots en meeslepend zingen, je moet er wat voor over hebben.

www.zingmagazine.nl

Column in ‘Zing’ april 2012

Schilderen met taal

oktober 20, 2010 Plaats een reactie

‘Schrijven is schilderen met taal’ zegt mijn gewaardeerde collega Francine van den Bergh. Een andere collega, Gerdjan Rapati, laat zien hoe je dat doet. Voor zijn KCOV Amsterdam schreef hij een huiveringwekkend stukje copy over het Requiem van Verdi. Dan ga je echt luisteren, op 20 november in het Concertgebouw.

Beeldende aankondiging Requiem van Verdi

Boem Paukeslag voor Verdi's Requiem

Amstelveen, capital of ‘accidentalism’

The Keizer Karel Gallery in Amstelveen is an open air gallery. To be more specific, it is a series of poster frames of both sides of the A9 fly-over. Not quite the traditional way of exhibiting art, but that is no suprise if you know the council’s art officer who came up with this idea. Han van Wel spent many years in the advertising industry before following a career in the communication department of the council of Amstelveen. And it shows. His aim is to make public space more attractive by adding art. The first exhibition in the Keizer Karel Gallery was a display of posters inspired by Japanes sea poetry. At the vernissage at the nearby Cobra museum of modern art,  the poems were read both in Japanese and English. Then the guest set out to see the works in situ to reunite some time later in the museum’s hall for drinks and sushi.

A second exhibition showed paintings by Kamagurka, a Belgian artist. Quite accidentily, he created a new art form that he labelled ‘accidentalism’. Kamagurka draw portraits of people he thought would exist, although he had never met them. A sturdy bold man in his forties. A blond and shy teenage girl. A sophisticated lady in her sixties. A young and cheerful black man.

Who is this woman?

The idea behind these portraits was to invite the people of Amstelveen to add photographs of people they knew – or their own portraits – to the accidentalist portraits by Kamagurka. And it worked. After a few days photos were added showing faces that bore a striking resemblence to the portrait by the Belgian artist.  A fascinating phenomenon. Kamagurka’s works appears to depict archetypical categories of people. It’s the experience you have when you meet a person who walks, looks, and talks like your sister, but whom you’ve never met before.

We all have our ‘Doppelgänger’. He or she is out there somewhere. One day you will meet him or her. Chances are this encounter might take place in Amstelveen, the capital of ‘accidentalism’.