Maandelijks archief: oktober 2010

Schilderen met taal

‘Schrijven is schilderen met taal’ zegt mijn gewaardeerde collega Francine van den Bergh. Een andere collega, Gerdjan Rapati, laat zien hoe je dat doet. Voor zijn KCOV Amsterdam schreef hij een huiveringwekkend stukje copy over het Requiem van Verdi. Dan ga je echt luisteren, op 20 november in het Concertgebouw.

Beeldende aankondiging Requiem van Verdi

Boem Paukeslag voor Verdi's Requiem

Fietsen op de Mont Ventoux

Fransen met een Batavus

Groep met fiets

Ik ben de zoveelste vijftiger die de berg opzwoegt. Gelukkig staat mijn naam niet op het asfalt en heb ik een tripletje op mijn fiets zodat ik met een prettig klein verzet naar boven fiets. ‘Ma chouette triplette’ zing ik voor zover daar nog lucht voor heb. Ik stop bij het monument van Tom Simpson die hier in 1967 overleed. Er liggen nu aanmerkelijk meer bidons, bloemen, banden en andere fietsologische memorabilia dan toen ik in 1982 de berg op fietste. Ik stap weer op voor de laatste kilometer en die valt beslist niet mee. ‘In de laatste bocht demarreer ik’ had ik al een half jaar geleden aangekondigd, maar dat zit er niet in.

Een groep Franse toeristen stelt zich op bij het bordje met de naam van de berg. Ze vragen me of ik met de fiets naar boven ben gekomen. Oui oui. En zij? Met de bus. Ja, dat kan ook. En was het fietsen zwaar? Oui, c’était dur. Dan roept de fotograaf dat ze allemaal even moeten kijken. Moment, roep ik, er ontbreekt iets. Wat dan? Een fiets! Ja, natuurlijk. En daar ontfermen twee dames en een heer zich over mijn rode Batavus die nu in 45 plaqueboeken terug te vinden is.

Terwijl de toeristen zich bezighouden met nog meer foto’s, souvenirs en snoep trekken wij een jasje aan en beginnen we aan de afdaling. Onderweg kom ik een man met één been tegen. Ja, op een fiets. En hij rijdt gewoon de berg op. Zo is alles relatief, zeker op de Mont Ventoux.