Archief

Archive for november, 2009

Helen Mirren / Brittcyclopedie2

november 15, 2009 Plaats een reactie

Engels actrice, geboren als Ilyena Vasilievna Mironov (26 juli 1945), die excelleert in karakterrollen. In The Queen (2006) speelt zij koningin Elizabeth II, een rol die haar een Academy Award – aka Oscar – voor beste actrice opleverde.

De film laat zien hoe de koninklijke familie worstelt met hun emoties en gedrag na het dramatische auto-ongeluk dat het leven van Lady Diana in 1997 beëindigde. ‘It’s a private matter’ zegt QEII. Haar man Philip laat zich ontvallen dat ze dood voor nog meer problemen zorgt dan toen ze nog leefde. Pas na lang aandringen van de pas aangetreden Tony Blair en krantenkoppen die de familie van ongevoeligheid beschuldigen, verlaat de familie Balmoral om in Londen blijk te geven van hun medeleven.

Dat gaat niet van harte en de confrontatie met kaartjes die ronduit vijandige teksten bevatten aan haar adres maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Maar ze doet het, de vlag gaat halfstok en de majesteit leest een live toespraak voor waarin ze, ook als grootmoeder, een nadrukkelijke toevoeging van Alastair Campbell, Blair’s spindoctor, deelt in het verdriet. Mirren is meesterlijk in het verbeelden van de vastberadenheid en de twijfel van de vorstin die begrijpt dat ze moet meebewegen. Maar het publieke verdriet, de mensenmassa’s, de bloemenzee, de stoet van celebrities, het applaus na de speech van Diana’s broer; het is niet haar wereld.

Screenshot Helen Mirren

De vele gedaanten van Helen Mirren

Andere rollen
– Queen Elizabeth 1 in Elisabeth 1, speelfilm 2005 (Emmy Award)
– Detective Superintendant Jane Tennison in de tv-serie Prime Suspect (1991-2006)

[http://www.helenmirren.com/] The Helen Mirren Appreciation Society

The King’s Singers / Brittcyclopedie1

november 15, 2009 Plaats een reactie
De zes zangers

De zes King's Singers anno 2009

Sinds 1968 onbetwist ‘the world’s leading acappella group’. Zes mannelijke zangers – twee counter-tenors, een tenor, twee baritons en een bas – voeren een mix uit van klassieke werken, volksmelodieën en popsongs. Hun handelsmerk is een unieke ensembleklank; warm en helder, in combinatie met een perfecte timing en… humor. Wat wil je anders met zes slimme Britten bij elkaar. Tijdens een concert in het Amsterdamse Concertgebouw in 1991, waar een deel van het publiek naast het orgel boven het podium zit, en dus de optredende artiesten van achter ziet en hoort, zei een van de zangers ‘it is often stated that the King’s Singers sound much better from behind’. Waarop de zes zich omdraaiden en een paar nummers uitvoerden met de rug naar de zaal.

De bezetting anno 2009 is

David Hurley en Robin Tyson, counter-tenor

Paul Phoenix, tenor

Philip Lawson, baritone

Christopher Gabbitas, baritone

Stephen Connolly, bas

Componisten zoals Luciano Berio, Gyorgy Ligeti, John MacCabe, Michael Nyman en Krysztof Penderecki  schreven werken voor de King’s Singers. Bijna alle bestaande werken die het ensemble uitvoert, zijn bewerkingen en arrangementen. Dat moet ook wel, want bijvoorbeeld Engelse madrigalen zijn geschreven voor een gemengd ensemble: vrouwen- en mannenstemmen. Zes mannenstemmen, waarvan twee counters, mannelijke alten, bieden veel extra mogelijkheden. Er zijn meer stemmen dan in de standaard vier- of vijfstemmige stukken, en ze liggen dichter bij elkaar. Als ze dan ook nog, zoals bij de King’s Singers, qua klankkleur elkaar perfect aanvullen, is het resultaat verbluffend.

Als het gaat om klassieke werken, zijn er diverse acappella ensembles die een geduchte concurrent vormen. Maar het is juist de ‘blend’ van klassieke muziek, volksmuziek, popnummers, klasse en humor die de King’s Singers zo bijzonder maakt. Hun versies van Beatlenummers zijn legendarisch.  Acappella uitgevoerd en in samenwerking met het Cincinnati Pops Orchestra. En wanneer je deze mannen en hun arrangeurs aan het werk zet, wordt zelfs Ding-a-dong, het nummer waarmee de Nederlandse band Teach-in het Eurovisiesongfestival 1975 won, een belevenis.

Het ensemble geeft ruim honderd concerten per jaar plus diverse workshops.

http://kingssingers.com

http://www.youtube.com/watch?v=JXhAz0DOpMU

Brittcyclopedie

november 15, 2009 Plaats een reactie

Een verzameling artikelen over Engeland. Schotland doet ook mee. En vooruit, Wales en Noord-Ierland. Groot-Brittanië dus. Dat is de Brittcyclopedie.

Waarom? Omdat Engeland bijzonder de moeite waard is. Mooi land, bijzondere mensen, heerlijke taal. Geweldige tv-series, films, boeken. Maar ook omdat anglofilie wijd verbreid is, in al haar verschijningsvormen. Van mild – dat is de vorm waar ik mee behept ben, ik kom ook nog wel eens in Italië, Frankrijk of Duitsland – tot de meer ernstiger varianten. En omdat anglofielen doorgaans prettige mensen zijn.

Good old Britain dus. Geportretteerd door liefhebbers. Met geen andere doelstelling dan er weer even te zijn, gewoon door zo’n verhaaltje te lezen. De Brittcyclopedie is een verzameling nice-to-know bijdragen. Nothing serious, zoals ze bij de Nederlandse P.G. Wodehouse Society zeggen. Collega-tekstschrijver Jan Jaap Omvlee introduceerde me onlangs bij deze mooie society die hilarische bijeenkomsten belegt. Tijdens een recente sessie kondigde ik de Brittcyclopedie aan en dat vonden de aanwezigen een mooi idee.

De Brittcyclopedie begint op Weverink’s blog en verdient een heus Wikiformaat. Da’s een kwestie van tijd en van content.

Ik gun de King’s Singers de eer om de Brittcyclopedie te openen. Welluidend en witty, Britser kan haast niet.

Royal domain in East Anglia

Sandringham

Inspiratie is bullshit – schrijven = willen + doen

november 5, 2009 2 reacties

Wat gebeurt er met je als bij mij schrijftraining volgt? Lees Wendy’s blog – met haar volledige instemming hier te vinden. Dank je Wendy!

Schrijven en ik.

Ik volg momenteel een training. Effectief en creatief schrijven voor communicatiespecialisten. Twee van de drie trainingsdagen zijn achter de rug. Oh, wat is het leuk. Oh, wat is het moeilijk. Schrijven is een vak, blijkt. Enig schrijftalent heb ik, al zeg ik het zelf. Maar dat alleen is niet genoeg. Oefenen zul je. En wel nu. Niet wachten op inspiratie, aan de slag!

Geen inspiratie is bullshit. Nou ja, dat zei hij niet, docent Dolf.  Maar hij bedoelde het wel, toen mijn creatieve maatje en ik geen naam konden verzinnen voor een fictieve snack, die ons te ranzig voor woorden leek. We lieten ons natuurlijk niet op onze kop zitten, dus uit alle macht persten we er ‘Lumpitalia’ uit. Huh? Een Italiaanse loempia? Een Vietnamese, maar dan anders? Nee hoor, gewoon een nasischijf met lasagne.

Maar om het resultaat gaat het niet bij deze training. Waar het wel om gaat, is dat schrijven een kwestie is van doen. En van willen. Van de wil om je geest vrij te maken, bestaande patronen los te laten en anders dan anders te denken. En maar een klein beetje van kunnen. Kijk, met die wetenschap kan ik wat! Bijvoorbeeld nu deze blog schrijven. Morgen op mijn werk een webtekst maken. En ooit het boek schrijven waar ik al mijn hele leven over praat.

Deze training bevestigt het weer: schrijven en ik passen best goed bij elkaar. Mooi.

PS: De (huiswerk)opdracht was: schrijf een blog van max. 250 woorden. Bijna gered.

Waarom Balkenende het niet wordt? Omdat Sarkozy geen Engels spreekt

november 3, 2009 1 reactie

Rare jongens, die Fransen. Of het nu de verhuurder is van je vakantiehuis, of de Franse president, Engels spreken ze niet. De jongere generatie doet z’n best, maar iedereen ouder dan 45 spreekt alleen Frans. Dat doen ze dan wel weer goed. En heel charmant, met een levendige mimiek, veel pfff en doorgaans een fijne dictie. Zolang het gaat om je vakantiehuis red je je wel. Maar als Europa aan de orde is, wordt het anders. Want wie spreekt nu goed Frans, behalve de Belgen en de Fransen zelf? Bijna niemand. Dus moet er een tolk aan te pas komen. Dat werkt als het om de feitelijke mededelingen gaat, maar de dingen die niet gezegd worden, die ontgaan je. En dus vindt Sarkozy dat Balkenende geen EU-president moet worden. Omdat het Frans van onze premier onvoldoende is.

Tour Eiffel avec ciel blueMerkwaardige toestand. Sarkozy’s voorganger Chirac was ook al zo’n eigenheimer (vertaal ik maar even als ‘pomme de terre présomptueuse’ hoewel die vrouwelijke uitgang een beetje raar is voor zo’n lange man als Chirac – toch maar ‘présomptueux’ dan?). Toen zijn landgenoot Seillière, voorzitter van de Europese werkgevers, het bestond in 2006 om in het Engels een gezelschap EU-toppers toe te spreken, verliet Chirac de zaal. En nu mag Balkenende het vertrek verlaten en ruimte maken voor een ongevaarlijk  Belg die wel Frans spreekt. Zodat hij de orders van monsieur le président rechtstreeks uit diens mond kan noteren.